هم زمین هم زمان بلاتکلیف
بعدتان این جهان بلاتکلیف
ما رصد کرده ایم دنیا را
کهکشان کهکشان بلاتکلیف
خالی است از پرنده، از پرواز
بی شما آسمان بلاتکلیف
جای گل، سنگ رُسته در این باغ
مانده هر باغبان بلاتکلیف
ناخدا هست، لیک افسرده است
کشتی و بادبان بلاتکلیف
آه! منزل به منزل آواره است –
کاروان؛ ساربان بلاتکلیف
بس که دلسیر از زمانه شدیم
مانده اند آب و نان بلاتکلیف
وصفتان را قلم سرافکنده
فکر و دست و زبان بلاتکلیف
به رقص آمده از ذوق بر زبان جمله
که گاه دنیا را می دهد تکان جمله
جهان کتاب عجیبی است بی مؤلف و چاپ
که از من آمده در هفت خط از آن جمله
به سینه سوز، گلو بغض، چشم گریه، ولی
اگر نشد، شود اندوه در دهان جمله
چنانکه فرض کنی سیم برق ها خطند
هواست صفحه ی کاغذ، پرندگان جمله
ستاره ویرگول و ماه نقطه ی پایان
اگر که ابر شود بین آسمان جمله
برای آمدن برف، باد پاک کن است
و برگ های فروریز، در خزان جمله
بهار منتظر ِ دود کردن اسفند
که گل کند همه جا بین بوستان جمله
شبیه صاعقه خندید و بعد باران شد
دریده پیرهن آمد به سمت من ناگاه
چهلستون تنم لرزه خورد و ویران شد
دوباره خواستم از جای خود بلند شوم
مژه به هم زد و این بار باد و بوران شد
و از دو پارهی آن چشمهای ابرآلود
به چار فصل تنم برف زد زمستان شد
و برف، برف، به ویرانه برف میبارید
و روی برف دو تا ردپا نمایان شد
که نعش اسکلتی سرد و یخ زده را باز
پی خودش به افق میکشید و اینسان شد:
سری بریده به جای آفتاب بی رونق
طلوع کرد و هر آنچه که بود ویران شد
ببین!
این خیابان کش آمده در خمیازهها،
تکرار دلهرههای هر صبح نیست،
تعبیر خوابی است
گم شده در چشمهای من.
□
من شاعرم.
در گودی گلوی خودم،
در ایستگاه اتوبوسهای بی حوصله،
در این مکعبِ فرورفته در تاریکی،
در اتفاقهای بعد از ظهر،
در خطهای موذی تلفن
که ارتباط عمودی کلام مرا حفظ نمیکنند.
من شاعرم!
و تو فکر کن جذامی.
چه اتفاقی!
آن بعد از ظهر،
در عرض خیابان،
در عبور و مرورهای خیره به من،
ایستادم و جهان از من رد شد.
خواستم دست دراز کنم
به چرخاندن مسیر،
جهان از من رد شد.
خواستم شعری بنویسم
انگشتانم یخ زده بود.
ردپای کسی را روی برف
دنبال کردم.
خودم بودم،
در چارچوب نقاشی زنی
که با چشمهای قهوهای
خواب میدید،
همه چیز در من سقوط کرده است.
اما من تنها شاعرم
و تنها ارتباط عمودی کلامم را با تو از دست دادهام.
امّا تو فکر کن جذامی
اینهم تارنمای صوتی این شعر با صدای خودم و موسیقی یان تریسن/آلبوم امیلی پائولین
مدتی این مثنوی تاخیر شد
از سال 1384 به بعد وبلاگمو بروز نکردم نمی دونم چطور شد. ایمیل و پسوردم از کار افتاد و ... هزار تا مشکل دیگه حالا بعد از 7سال برگشتم به خونه خودم با همون آدرس و نشونی و قراره یه سری از حرفامو بنویسم.
روز و حالمو با یک غزل شروع می کنم:
از آسمان به من الهام شد بخوان ، بنويس
مركب و قلمت خون و استخوان ، بنويس
مرور كن صفحات كتاب هستي را
از آن چه هيچ نوشتن نميتوان بنويس
يقين نخوانده نبودي كه خواندمت ، آري
گمان نديده نبودي ز ديدمان بنويس
رجوع كن به كتابي كه در تو گم شده است
هزار مرتبه از روي آن بخوان بنويس
كرج- 78